Σε μια χώρα με περισσότερα από 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, εκατοντάδες αμμώδεις παραλίες και έντονη ηλιοφάνεια για πολλούς μήνες τον χρόνο, είναι άξιον απορίας το γεγονός ότι το μπιτς βόλεϊ, κατά πολλούς το «απόλυτο άθλημα της παραλίας», παρέμενε μέχρι πρότινος ένα «εξωτικό» σπορ, άγνωστο στο ευρύ κοινό. Οπωσδήποτε οι περισσότεροι Ελληνες είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν (έστω και σε μορφή... βίντεο στο ΥouΤube) τους ελάχιστους επαγγελματίες του χώρου σε κάποιες από τις αναμετρήσεις τους. Ωστόσο η προσωπική τους εμπειρία σχετικά με το άθλημα περιοριζόταν σε πάσες ή μπαλιές που ανταλλάσσονταν αδέξια στην παραλία, χωρίς να εμφανιστεί ποτέ η ευκαιρία για μια αληθινή προπόνηση ή συστηματική εκπαίδευση.
Τα πράγματα αλλάζουν ωστόσο, και ήλθε η στιγμή που οι Ακαδημίες Μπιτς Βόλεϊ εμφανίστηκαν και στη χώρα μας, με σκοπό να ανατρέψουν τις στερεοτυπικές επιλογές άθλησης της ελληνικής οικογένειας, οι οποίες περιορίζονται σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και... όργανα γυμναστηρίου.
«Οι προπονήσεις διεξάγονται ανά επίπεδο με συστηματική καθοδήγηση, ενώ παράλληλα διοργανώνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα τουρνουά μεταξύ ατόμων ιδίου επιπέδου, ώστε η εξάσκηση και ο συναγωνισμός να γίνονται διασκέδαση» εξηγεί η κυρία Εφη Σφυρή, πανελλήνια πρωταθλήτρια του μπιτς βόλεϊ, με διακρίσεις σε διεθνή πρωταθλήματα και Ολυμπιάδες, η οποία είναι υπεύθυνη για την ακαδημία τού Vari Sports Club. «Στόχος μας είναι να προσφέρουμε ένα εναλλακτικό χόμπι για αυτούς που αγαπούν τα ομαδικά σπορ, τον ήλιο και τη θάλασσα και αναζητούν ένα οργανωμένο πλαίσιο για να διδαχθούν το άθλημα που τους γοητεύει» προσθέτει.
Αλλωστε ακόμη και όσοι έχουν γνώσεις στο βόλεϊ σάλας, χρειάζονται ειδική προπόνηση για να μυηθούν στα μυστικά του βόλεϊ της παραλίας. «Στο μπιτς βόλεϊ δεν υπάρχει “εξειδίκευση”. Δεν αρκεί να είσαι καλός επιθετικός, πασαδόρος ή λίμπερο, πρέπει να μπορείς να κάνεις... τα πάντα!» σχολιάζει ο κ. Νάσος Μανδάλης, ο οποίος ξεκίνησε προπονήσεις επειδή αγαπά την παραλία και είχε βαρεθεί να παίζει ρακέτες, όπως λέει. Εν τέλει, ανακάλυψε ένα απαιτητικό άθλημα που «τα έχει όλα:άθληση, εκτόνωση, διασκέδαση, φιλίες και συναγωνισμό» . Και επειδή αυτά τα χαρακτηριστικά είναι άκρως ελκυστικά όχι μόνο για τους ενηλίκους αλλά πρωτίστως για τα παιδιά, όλο και περισσότεροι λιλιπούτειοι αθλητές εγγράφονται στις ακαδημίες, με τους μικρότερους να ξεκινούν από την ηλικία των επτά ετών. Η δεκαεξάχρονη Ελίνα Αχτύπη ήταν μόλις δώδεκα ετών την ημέρα που η μητέρα της την ενέγραψε στην ακαδημία, όταν ακόμη το εν λόγω χόμπι αποτελούσε ιδιόρρυθμη εξαίρεση. «Στην ακαδημία έκανα φίλους και “δέσαμε” τόσο που προπονούμαστε πλέον συστηματικά χειμώνα- καλοκαίρι, στη ζέστη, στο κρύο, ακόμη και στη βροχή! Το μπιτς βόλεϊ έχει μετατραπεί σε αναπόσπα στο τμήμα της ζωής μου» καταλήγει.
Πηγή: Το Βήμα
